Sizden Gelenler
OKURMEKTUPLARI BİZE YAZIN www.yolculuk.com.tr "Sizden Gelenler" köşemizde yer almak için, tüm yazı ve fotoğraflarınızı yolculuk@kamilkoc.com.tr adresine ya da posta adresimize gönderebilirsiniz. Yayın kurulumuz tarafından düzenli olarak yapılan değerlendirmeler neticesinde, bu köşemizde, yazı ve fotoğraflarınızla yer alabilirsiniz. Eserlerinizi bekliyoruz... Yolların Hikayesi Otobüs deyince aklıma ilk olarak, Çakmak Köprüsü ne çıkıp rengarenk 45 kişilik araçlara baktığım çocukluk günlerim gelir. Sabah kahvaltıdan sonra çocukluk arkadaşım Tuğrul ile koştur koştur köprüye gidip saatlerce yolu izlerdik. Çoğu zaman da tek başıma giderdim, Kezban Teyze öğle uykusu uyusun diye Tuğrul u bırakmazdı. Aslında oturduğumuz yere çok da yakın değildi ama ben bakıcıma gitmeyi reddedip teyzemin yolunu tutardım, kimi zaman da kaçar giderdim. O yıllarda memlekete gitmek için otobüs bileti bulamayınca, babam bir 0302 ayarlamıştı; hatta otobüs oturduğumuz semte kadar gelmişti. Halbuki ben ne kadar çok severdim Harem e gitmeyi, lastik yanaklarına beyaz boya çekilmiş parlak jantlı otobüslerin kesif mazot kokularını duymayı... Memlekete gidene kadar da ağabeyimin evden getirdiği Küçük Ceylan ve Küçük Emrah kasetlerini dinlemiştik. O yıllarda pek modaydı. Ağabeyim her ne kadar 80'lerin köklü temsilcilerinden de olsa, evde Michael Jackson, A-HA, U2 kasetleri de dolu olsa memleket yolunda bunları dinletemezdi. Hiç haz etmezdim memlekete gitmekten. Sabaha karşı Tuz Gölü ne sol tarafımdan doğan güneşin ışığını görmek dışında; köy kokuları, at arabaları, toprak yollar rahatsızlık verirdi bana. Ne kadar sevmezsem sevmeyeyim, 8 yaşımdayken, o çok sevdiğim Tuz Gölü nün en sevdiğim saatlerinde, onlarca kez bozulan kamyon zorla götürdü beni bozkırın ortasına, henüz il olmuş bir yere. "Y azları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlı" ne demektir, hemencecik öğreniverdim zatürrenin de katkılarıyla. O yıl daha da artmıştı hayranlığım otobüslere. Beni alıp bozkırdan denize götürecek, çok sevdiğim çocukluk arkadaşlarımı, babamı, beni büyüten teyzemi, Kız Kulesi ni, Boğaziçi Köprüsü nü, çeyrek ekmeğin ortasındaki yumuşak kısmı çıkarıp malzemeyi doldurduktan sonra kapatan kokoreççiyi gösterecekti. Ben yine Salacak ta oturup karşıdaki üç büyük binayı soracaktım babama; babam da yine "Etap Marmara, Hilton, Sheraton" diyecekti. Gülümsetecekti beni otobüsler. Aslında büyümeye başladıktan sonra, her ne kadar uzun boylu olmasam da sığmadı bacaklarım dar koltuklara. Bu nedenle en arkayı Okur Mektupları Köşesi Dergimiz ve şirketimiz hakkındaki düşünce ve görüşlerinizi, Okur Mektupları köşemize yazabilirsiniz. Yazılarınızla birlikte "Yolculuk" daha da renklenecek ve daha özgür bir platform haline gelecek. Tüm görüşlerinizi, beğeni ve eleştirilerinizi 1 A4 sayfasını geçmeyecek uzunlukta bize yazın. Yayımlanmak üzere gönderilecek eserler için, eser sahiplerine herhangi bir ödeme yapılmayacaktır. Gönderilen yazı, resim, fotoğraf, karikatür, vs. tüm eserlerin mülkiyet ve her türlü telif hakları münhasıran eseri gönderen eser sahibine ait bulunmalı ve eser, özgün (orijinal) olup; herhangi bir taklit, alıntı, kopya, vb. özellik taşımamalı ve daha önce başka hiç bir yerde yayımlanmamış olmalıdır. Aksi halin yaratacağı bilcümle cezaî, hukukî vb. sorumluluklar münhasıran eser sahibine ait olup, Kamil Koç Otobüsleri A.Ş.'nin herhangi bir sorumluluğu söz konusu değildir. 6 Yolculuk