Ben Bir Çocuğum!
YAşAMKOÇU Ben Bir Çocuğum! Yazı: Zeynep Müge Kasaroğlu NLP&Hipnoz Trainer - MCC - Hafıza Uzmanı info@pusulaegit.com B iz yetişkinler umudun, sevginin ve yaşamın anlamını ne kadar biliyoruz acaba? Olgun olmak adına, mantıklı olmak adına, her zaman doğru olanı yapmak adına, hırslarımız adına, eskiden sahip olduğumuz umudun, sevginin saflığının ne kadarını kaybettik? Elbette seviyoruz birilerini. Elbette umutlarımız var hala. Elbette güzel bir yaşam için çabalıyoruz. Ve bu çabalamanın içinde, arasına pembe renklerin karıştığı saflığımızı, el değmemişliğimizi nerelere harcadık? İtiraz etmeyin lütfen. Dürüst olalım biraz kendimize karşı. En son ne zaman mutlu bir haber aldığınızda, sokak ortasında kimin ne düşündüğüne aldırmadan, içinizden geldiği gibi çığlık attınız? Vitrinde sadece hoşunuza gittiği ve sizi heyecanlandırdığı için sonunu hiç düşünmeden, cebinizde kalan son parayla ihtiyacınız olmayan bir Şeyi aldınız? Çevredekilerin ne diyeceğini aklınızın ucuna bile getirmeden, sevdiğinizin dudaklarına yapışıp, öptünüz? Otobüste yolcuların varlığından habersiz, "Toplum içinde yüksek sesle konuşulmaz!" kuralını çiğnercesine arkadaşlarınızla kahkahalar attınız ve hiç huzursuzluk duymadınız? Birilerini değiştirmeye çalışmadan, olduğu gibi kabullendiniz? Mutluluğun herhangi bir Şeye bağlı olmadan da yaşanabileceğini hissettiniz? Karşılığında hiçbir beklentiniz olmadan, sadece sevmek için birini sevdiniz? Zorlukları ve gerçekleri umursamadan, bir Şeylerin olmasını katıksız umut ettiniz? Bir bahçeden gizlice elma aşırıp, suları çenenize akarak yediniz? Birine aşık olup, sadece onu görmek için sık sık gittiği bir kafede saatlerce oturup beklediniz ve canınız hiç sıkılmadan kalbiniz bir kuş gibi çırpındı? Fotoğraf: Köksal Kayhan "Ben bu tür Şeyleri arada bir yaparım." mı diyorsunuz? Eğer cevabınızda gerçekten dürüstseniz, tebrikler! İçinizdeki gencin ve çocuğun sesini hala duyuyorsunuz demektir. "Ben zaten hiç böyle Şeyler yapmadım ki..." mi diyorsunuz? O zaman Şöyle sorayım; yapmayı hayal ettiğiniz zamanlar bile mi olmadı? Çoğumuz sevgiyi beklentilerle harmanladık. Umudu engellerle yoğurduk. Yaşamı sahip olamadıklarımızla pişirdik. Sonuçta ortaya çıkan 108 Yolculuk